Kompresory dla przemysłu spożywczego

W przetwórstwie żywności sprężone powietrze jest medium procesowym, a nie tylko napędem. Trafia do wydmuchiwania i formowania butelek PET, transportu pneumatycznego mąki i cukru, napełniania i zamykania opakowań, odmuchu taśm i form, sterowania zaworami CIP oraz do systemów pakowania w atmosferze modyfikowanej. Wszędzie tam, gdzie strumień powietrza styka się z produktem lub wnętrzem opakowania, jego czystość staje się elementem bezpieczeństwa żywności - a nie parametrem technicznym drugiego planu.

Punktem odniesienia jest norma ISO 8573-1, która opisuje powietrze trzema liczbami: zawartością cząstek stałych, wilgotnością (punktem rosy) i zawartością oleju. Dla powietrza kontaktowego w przetwórstwie żywności praktyką jest klasa rzędu 1.2.1 lub czystsza, co oznacza filtrację cząstek do poziomu mikronowego, ciśnieniowy punkt rosy około −40 °C oraz zawartość oleju poniżej 0,01 mg/m³. Klasa oleju 1 nie oznacza jednak, że sam olej znika z instalacji - jeśli maszyna jest smarowana, ryzyko pozostaje i musi być kontrolowane filtracją oraz jej serwisem.

Dlatego w liniach kontaktowych coraz częściej stosuje się sprężarki bezolejowe, w których proces sprężania odbywa się bez oleju w komorze. Tam, gdzie sprężarka olejowa zasila zarówno pneumatykę, jak i odbiory kontaktowe, rozdzielamy instalację: osobna gałąź z filtracją koalescencyjną, filtrem z węglem aktywnym i osuszaczem adsorpcyjnym, a reszta zakładu pracuje na powietrzu klasy technicznej. Niski punkt rosy jest przy tym równie ważny jak brak oleju - wilgoć w rurociągu to pożywka dla mikroorganizmów i rdzy, którą strumień powietrza potrafi przenieść wprost do opakowania.

Trzeci wymiar to temperatura i sezonowość. Zakłady mleczarskie, owocowe i mięsne pracują w skokach obciążenia: kampania, zmiana asortymentu, mycie CIP między partiami. Sprężarkownia zwymiarowana na średnie zapotrzebowanie w szczycie traci ciśnienie, a poza szczytem pracuje na luzie, zużywając energię na sprężanie powietrza, którego nikt nie odbiera.