Kompresory dla przemysłu szklarskiego

Formowanie szkła jest procesem, w którym powietrze bierze udział bezpośrednio: wdmuchiwanie bańki w formie, chłodzenie form i matryc, obsługa mechanizmów sekcji maszyn IS, transport i odstawianie wyrobów, obsługa krajalnic i stołów odprężarki. Powietrze nie jest tu jedynie nośnikiem energii dla siłowników - w dużej mierze decyduje o geometrii i grubości ścianki wyrobu, więc jego parametry przekładają się prosto na braki.

Kluczowy jest stabilny poziom ciśnienia, a nie sama wydajność podana w katalogu. Cykl maszyny formującej to seria krótkich, powtarzalnych poborów. Jeśli ciśnienie w kolektorze zapada nawet o kilka dziesiątych bara w rytm cyklu, wsad rozkłada się inaczej w kolejnych sekcjach i pojawia się rozrzut wagi oraz nierówna ścianka. Dlatego pracujemy nad buforowaniem, przekrojami rurociągu i regulacją sprężarki, a nie tylko nad dostawieniem większej maszyny.

Drugim czynnikiem jest temperatura otoczenia. Hala huty szkła bywa jednym z najgorętszych miejsc pracy sprężarki w całym przemyśle: powietrze zasysane z okolic pieca ma wyższą temperaturę i mniejszą gęstość, chłodnice pracują przy mniejszej różnicy temperatur, a olej szybciej traci właściwości. Sprężarka zwymiarowana na warunki katalogowe 20 °C w takiej hali osiąga niższą wydajność i częściej wchodzi w wyłączenia termiczne.

Trzeci wątek to podział odbiorów. Powietrze chłodzące formy pobierane jest w dużych ilościach przy relatywnie niskim ciśnieniu, a pneumatyka mechanizmów wymaga ciśnienia wyższego i stabilnego. Prowadzenie obu grup z jednego kolektora bez rozdziału oznacza, że każdy cykl chłodzenia odbiera ciśnienie mechanizmom. Rozdzielenie gałęzi albo osobne źródło niskiego ciśnienia zwykle daje więcej niż podniesienie nastawy w sprężarkowni.